I tolfte timmen, Gertrud Almqvist’in erken 20. yüzyılda yazılmış bir romanıdır. Geriye doğru ilerleyen bir günlük olarak kurgulanır; geç orta yaşa giren keskin, kendini sorguya çeken bir kadın olan Ronny’yi (fru Berglöf) yaşlanma, cinsellik, evlilik, annelik ve akıl sağlığıyla boğuşurken izler. Dünyası Albert’le kırılgan bir evlilik, kızı Viveke ile hem şefkatli hem sınayıcı bir bağ, bir sinir uzmanıyla yoklayıcı seanslar ve normları zorlayan geçmiş aşkın çözülmemiş anıları etrafında döner. Romanın açılışı, Ronny’nin yıkıcı bir doğum gününden sonra günlüğüne başladığını, sosyal çevresinin ikiyüzlülüklerini iğnelediğini ve kendi yalnızlığını itiraf ettiğini gösterir. Tıbbi ziyaretler tükenmişliği, «işe yaramaz» olma korkusunu ve bir doktorun arzusunu klinik biçimde çerçevelemesini açığa çıkarır; analiz altında bir kadına, Carla’ya duyduğu yakıcı bağlılığı, «anestezi» sayılan evli bir adamla sonraki bir ilişkiyi ve kendini yok etmeye dair gelip geçici düşünceleri yeniden yaşar. Bir kadın kulübü jübilesi, kadınların yaşlanması üzerine acı, halüsinatif düşünceleri ateşler ve Albert’le gergin bir sabah konuşması uyumsuzluklarını açık eder. Bir bahar gezisinde Viveke onu nazikçe dürüstlüğe zorlar: Ronny eski bir aşkı kabul eder ve karşılıklı gerçeği salık verir, fakat sonrasında çocukluk korkusuna bağlı bir panik görüntüsü yaşar. Tedavi sürerken doktora yönelik denetimli, terapötik bir düşkünlüğe kayar ve «kontrolü bırakmakta» ferahlık bulur; kısa süre dünyayla ritim içinde hisseder. Sonraki seanslar kızının önündeki utancını yoklar ve hoşgörülü bir sırdaşı anımsatır; yargının ve «saflığın» çoğu zaman gizli arzuların maskesi olduğunu düşündürür.