کتاب «دستور زبان ژاپنی» نوشته دیگو کولادو، اثری علمی است که در اوایل قرن هفدهم نوشته شده است. این اثر به عنوان راهنمای دستور زبان ژاپنی منظور شده و هدف آن کمک به مبلغان مسیحی و دانشمندان در درک و برقراری ارتباط با استفاده از زبان روزمره ژاپنی است. این کتاب به عنوان ابزاری ضروری در تاریخ زبانشناسی ژاپنی شناخته میشود و بهویژه در دوران تلاشهای مبلغان اروپایی در ژاپن اهمیت زیادی داشت. هدف اصلی این کتاب، ارائه مروری عملی و مناسب بر زبان ژاپنی برای کسانی است که در فعالیتهای مبلغانه مشارکت دارند، میباشد. کولادو در این کتاب به آثار قبلی پدر جوآن رودریگز در زمینه دستور زبان ژاپنی اشاره کرده و توضیح میدهد که دستور زبان خودش به صورت سادهشدهتری برای دانشجویان نوشته شده است. بخشهای اولیه این کتاب بر ساختار زبان، مسائل فونولوژیکی و ویژگیهای دستوری مهم تمرکز دارند؛ همچنین عناصر پایه این زبان از طریق مثالهایی که برای تسهیل یادگیری و کاربرد آنها طراحی شدهاند، توضیح داده شدهاند. این کتاب زمینه لازم برای درک پیچیدگیهای زبان ژاپنی و اهمیت آن در زمینه گفتوگوهای مذهبی در آن دوران را فراهم میکند.