کتاب «The No Breakfast Plan and the Fasting-Cure» اثر ادوارد هوکر دیویی، راهنمایی دربارهٔ سلامت و تندرستی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر بر ایدههای انقلابی دربارهٔ شیوههای تغذیه و روزهداری بهعنوان اجزای اساسی درمان طبیعی تمرکز دارد و رژیم غذایی بدون صبحانه را ترویج میکند. دیویی استدلال میکند که رویکرد پزشکی متعارف به بیماری، که بر تغذیهٔ منظم و درمان دارویی تأکید دارد، اساساً نادرست است و در عوض، اتکا به کارکردهای طبیعی بدن برای بهبود بیماریها را توصیه میکند. آغاز کتاب مسیر حرفهای دکتر دیویی را معرفی میکند و به تجربههای او در بیمارستانهای نظامی دوران جنگ داخلی میپردازد؛ جایی که مشاهده کرد وضعیت بیماران با روشهای درمانی سنتی بهبود چشمگیری نمییافت. او از کشفی ناگهانی سخن میگوید که هنگام درمان موردی بسیار شدید از تب تیفوئید به آن دست یافت؛ بیماری که بدون غذا وضعیت خوبی پیدا کرد. این تجربه دیویی را بر آن داشت تا در اصول فیزیولوژیکیِ زیربنای بیماری و بهبودی عمیق شود و در نهایت به این نتیجه برسد که خودداری از غذا در دوران بیماری اغلب میتواند نتایج بهتری از تغذیهٔ اجباری و مصرف دارو داشته باشد. این روایت زمینه را برای حمایت او از برنامهٔ حذف صبحانه فراهم میکند و هم بر فواید عملی آن و هم بر اهمیت اجازه دادن به بدن برای درمان طبیعیِ خود تأکید دارد.