«A Correspondência de Fradique Mendes» Эса де Кейруша томонидан XIX аср охирида ёзилган роман. Китоб ўзининг бош қаҳрамони Карлуш Фрадики Мендешнинг ҳаёти ва кечмишларини тасвирлайди; у шеърият, шахсият ва жамият ҳақидаги мулоҳазалар мавзулари билан чамбарчас боғлиқ, мураккаб ва саргузаштларга бой тақдир эгаси бўлган шахсдир. Асар ўз давридаги адабий ва маданий ҳаракатлар моҳиятини акс эттириб, санъатда замонавийлик ва ҳиссий ифодани излашга доир мулоҳазаларни қамраб олади. Роман бошида ҳикоячи Фрадики Мендешга бўлган қизиқишини баён қилади: уларнинг 1880 йили Париждаги илк учрашувидан бошлаб, Мендешнинг аввалги йиллари ва шеърий маҳоратига мурожаат қилади. Ҳикоячи Мендеш ижоди билан дастлаб танишганини, айниқса «Лапидарияш» деб номланган шеърлар тўпламини эслайди; бу тўплам Мендешнинг шеъриятга хос ёндашувини намоён этиб, замонавий мавзуларни чуқур тарихий ва ҳиссий қатламлар билан уйғунлаштиради. Ҳикоячининг ҳайрати ортиб борган сари, у Мендешнинг Азор оролларидан келиб чиққан имтиёзли насаби, дунё бўйлаб қилган кенг сафарлари ва бадиий фаолияти ҳақида сўзлайди; шу тариқа Мендеш атрофидаги инсонларга кўрсатган катта таъсирига ишора қилади ва уларнинг интеллектуал ҳамда ижодий дўстлигини тадқиқ этиш учун замин яратади.