‘A Correspondência de Fradique Mendes’ van Eça de Queirós is een roman die aan het einde van de 19e eeuw is geschreven. Het boek beschrijft het leven en de ervaringen van de hoofdpersoon, Carlos Fradique Mendes, een complexe figuur met een rijke en avontuurlijke geschiedenis, verweven met thema’s als poëzie, identiteit en maatschappijkritiek. Het vangt de essentie van de literaire en culturele bewegingen van zijn tijd en reflecteert op de zoektocht naar moderniteit en emotionele expressie in de kunsten. Aan het begin van de roman maakt de verteller kennis met zijn fascinatie voor Fradique Mendes, die begint met hun eerste ontmoeting in 1880 in Parijs en zich verdiept in Mendes’ eerdere jaren en zijn poëtische talent. De verteller blikt terug op de eerste kennismaking met Mendes’ werk, in het bijzonder met een dichtbundel getiteld ‘Lapidarias’, die Mendes’ unieke benadering van poëzie onthult: hedendaagse thema’s worden erin samengebracht met diepe historische en emotionele lagen. Naarmate de bewondering van de verteller groeit, vertelt hij over Mendes’ achtergrond, waaronder zijn bevoorrechte afkomst uit de Azoren en zijn uitgebreide reizen en artistieke activiteiten over de hele wereld. Daarmee zinspeelt hij op de grote invloed die Mendes op de mensen om hem heen heeft gehad en bereidt hij de verkenning voor van hun intellectuele en creatieve vriendschap.