„Il colore del tempo” Federica De Roberta to traktat filozoficzny napisany pod koniec XIX wieku. Treść zagłębia się w naturę literatury i dziennikarstwa, omawiając ulotny charakter gazet w porównaniu z trwałym oddziaływaniem dzieł literackich. Na początku pojawia się refleksja nad gwałtownymi zmianami i frenetycznym tempem współczesnego życia, podająca w wątpliwość jakość dorobku intelektualnego w społeczeństwie, które wymaga szybkiego przyswajania treści i zdolności adaptacji. Na początku dzieła autor przeciwstawia przelotne istnienie gazet trwałej istocie książek, sugerując, że literackie kompilacje różnorodnych artykułów mogą uchwycić „kolor czasu”. Zastanawia się nad przemianą stylów literackich wynikającą ze zmian społecznych i postępu technologicznego, rozważając, czy współczesnym autorom brakuje ambicji tworzenia spójnych arcydzieł. De Roberto porusza kwestię wpływu ideałów demokratycznych na piśmiennictwo, wskazując na głęboko zakorzenione napięcie między szybkim postępem społecznym a głęboką tęsknotą za znaczącą ekspresją zarówno w literaturze, jak i w życiu.