رسالهٔ الهیاتی «اعتراف ایمان، به زبان لاتین و یونانیِ اصلی» اثر آتاناسیوس، در دوران مسیحیت نخستین نوشته شده است. این اثر هم بیانیهای دربارهٔ ایمان است و هم دفاعی در برابر بدعت آریوسی، و باورهای کلیسا دربارهٔ ماهیت خدا، عیسی مسیح و روحالقدس را بیان میکند. این کتاب بازتابدهندهٔ تحولات اعتقادی و مباحثات الهیاتی آن دوره، بهویژه مباحث پیرامون شورای نیقیه، است. کتاب شرحی جامع از ایمان مسیحی ارائه میدهد و بر همارزی و همازلیِ پدر، پسر و روحالقدس تأکید میکند. آتاناسیوس بر اهمیت تجسّد تأکید میگذارد و توضیح میدهد که عیسی، با آنکه الوهی بود، برای نجات بشریت طبیعت انسانی را پذیرفت. او رابطهٔ میان پدر و پسر را تبیین میکند، هرگونه تصور از جدایی یا تابعیت را رد میکند و بر ذات مشترک آن دو صحه میگذارد. آتاناسیوس از طریق بررسی ارجاعات کتاب مقدس و استدلال فلسفی میکوشد درکی یکپارچه از تثلیث ارائه دهد و در برابر چالشهای ناشی از تفسیرهای مخالف دربارهٔ الوهیت مسیح، نظام اعتقادی مسیحیِ ارتدوکس را تقویت کند.