کتاب «آموزش در انگلستان در قرون وسطی» اثر آلبرت ویلیام پری، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب تحول نظامهای آموزشی در انگلستان را از ورود مسیحیت تا آستانهٔ اصلاح دینی بررسی میکند. اثر حاضر به نفوذ کلیسا بر آموزش میپردازد و شرح میدهد که دورههای گوناگون، از جمله دورهٔ آنگلوساکسون و شکلگیری دانشگاهها، چگونه چشمانداز آموزشی انگلستان قرون وسطی را شکل دادند. آغاز اثر هدف نویسنده را برای ارائهٔ گزارشی جامع از آموزش در این دوران دگرگونکننده ترسیم میکند. پری سه مرحلهٔ متمایز در تحول نظام آموزشی را بررسی میکند: نفوذ اولیهٔ آنگلوساکسون، زمانی که صومعهها نقشی اساسی در آموزش داشتند؛ دورهٔ سلطهٔ کلیسا پس از فتح نورمنها؛ و سرانجام گذار تدریجی به آموزش عرفی. او شخصیتها و نهادهای کلیدی دخیل در این روند، از جمله تأثیر مبلغان و مدارس صومعهای، را برجسته میکند و زمینه را برای بررسی دقیق این موضوع فراهم میسازد که آموزش چگونه در واکنش به تغییرات اجتماعی، روابط دولت و کلیسا، و پذیرش فزایندهٔ آموزش بهعنوان مسئولیتی مدنی در کنار اهمیت معنوی آن تحول یافت.