«Звычайная гісторыя I» Івана Аляксандравіча Ганчарова — гэта раман у дзвюх частках, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. Дзеянне разгортваецца пераважна ў вёсцы Грачахіна і засяроджваецца на Ганне Паўлаўне Адуевай, крыху засмучанай памешчыцы, і яе сыне Аляксандры Феадорычы, калі яны рыхтуюцца да яго ад’езду ў Санкт-Пецярбург. У апавяданні даследуюцца тэмы мацярынскай любові, цяжкасцей набліжэння даросласці і грамадскіх чаканняў. Пачатковая частка знаёміць чытачоў з ажыўленым домам, дзе рыхтуюцца да значнай падзеі — ад’езду Аляксандра на службу ў Пецярбург. Ганна Паўлаўна эмацыйна напружаная, бо перажывае пачуцці, звязаныя з адпраўленнем адзінага сына, тады як розныя слугі выяўляюць уласную трывогу з прычыны перамен. Аляксандр, які, здаецца, апынуўся паміж прыхільнасцю маці і прывабнасцю шырэйшых перспектыў, разважае пра сваё абароненае жыццё і невядомасць, якая яго чакае. Сцэна насычана ўзаемадзеяннем паміж персанажамі, што падкрэслівае іх адносіны і эмацыйную вагу развітанняў, рыхтуючы глебу для выпрабаванняў і перамен, якія будуць разгортвацца на працягу рамана.
Пераклад часткі 1 «Звычайнай гісторыі».