Beer, its history and its economic value as a national beverage
Пра гэту кнігу
«Піва, яе гісторыя і эканамічнае значэнне як нацыянальнага напою» Ф. У. Салема — гістарычны і эканамічны трактат, напісаны ў канцы XIX стагоддзя. У ім сцвярджаецца, што чыстае, якасна зваранае піва з’яўляецца ўмеранай і карыснай для здароўя альтэрнатывай дыстыляваным спіртным напоям і павінна падтрымлівацца разумным рэгуляваннем. У творы спалучаюцца гісторыя, навука аб піваварстве, дзяржаўная палітыка і сацыяльная эканоміка дзеля абгрунтавання прыняцця піва як нацыянальнага напою. Кніга пачынаецца выразным тэзісам — «Піва супраць віскі», — паводле якога забаронавыя законы не даюць выніку, тады як даступнае чыстае піва спрыяе сапраўднай цвярозасці. Затым разглядаецца доўгая гісторыя піва — ад Старажытных Егіпта, Грэцыі і Рыма праз сярэднявечную Еўропу: манастырскае піваварства, першыя нормы і славутыя піваварныя цэнтры ды постаці (такія як півавар і дзяржаўны дзеяч Якаб ван Артэвельдэ, фальклорны Гамбрынус, Уільям Пэн і генерал Ізраэль Патнэм). Далей падаецца яскравая карціна звычаяў піцця эпохі Адраджэння, знакамітых гатункаў піва (Eimbeck, Braunschweig Mumme), мюнхенскай прыдворнай броварні і бокавага піва, а таксама ўздыму, заняпаду і адраджэння піўной культуры. Апавяданне пераходзіць да сучаснай палітыкі, вылучаючы краіны, якія заахвочвалі ўжыванне піва дзеля абмежавання спіртных напояў, — Германію, Аўстра-Венгрыю, Нізавыя краіны, Скандынавію, Расію, Францыю, Англію (з яе законам аб піве), а таксама нават Егіпет, Японію і Персію, — і сцвярджаючы, што з распаўсюджваннем піва паляпшаліся грамадскі парадак і здароўе насельніцтва. Тлумачыцца, як вырабляецца піва, акрэсліваюцца яго склад і пажыўная каштоўнасць, а сцвярджэнні аб фальсіфікацыі абвяргаюцца навуковымі довадамі і рэаліямі гандлю, у тым ліку коратка разглядаецца ньюаркская спрэчка і выпраўляюцца памылкова прыпісаныя Лібіху выказванні. Раздзел заканчваецца заўвагай, што хмель пераўтварыў мастацтва піваварства і пашырыў разнастайнасць гатункаў піва.
