Rey Bredberining «Men, Mars» asari XX asr o‘rtalarida yozilgan ilmiy-fantastik hikoyadir. Hikoya Marsda qolib ketgan kolonist mashinalarda saqlanib qolgan o‘z ovoziga duch kelar ekan, izolyatsiya va o‘z-o‘ziga yetkazilgan ruhiy azob mavzulariga markazlashadi. Atom urushidan so‘ng Marsda yolg‘iz qolgan Emil Barton Yer kolonistlarini eslab, hamrohligi bordek tuyulishi uchun sayyorani telefonlar bilan simlab chiqadi va yoshligidagi o‘z ovozi yozilgan tasmalardan foydalanib yashab qoladi. Oradan o‘nlab yillar o‘tib, endi qarib, zaiflashganida, bu yozuvlar uni masxara qila boshlaydi: ular unga yoshlik va umidni eslatish bilan birga, hozirgi umidsizligini ham ochib beradi. U bir paytlar huvillab yotgan shaharchalarni tovushlar, hidlar va hatto robotlar yordamida jonlantirishga uringan edi — biroq bu xayol chidab bo‘lmas darajaga yetgach, robotlarni cho‘ktirib yuborgan. «Raketa kapitani»dan kelgan soxta qo‘ng‘iroqqa aldangan holda, u qutqarilish umidida Mars bo‘ylab mashina haydaydi, ammo faqat huvillagan aerodromlar va yana ko‘proq mashinalarni topadi; so‘nggi g‘azabda yuragi to‘xtaguncha telefonlarni sindiradi. Qolib ketgan so‘nggi ovozlar mexanik tarzda bir-biriga ulangan ikki yosh Bartonning ovozlaridir: ular haqiqiy odamning o‘limidan bexabar, quvnoq suhbatlashib, kulishadi.
«Tungi qo‘ng‘iroq, to‘lovni qabul qiluvchi hisobidan» nomi bilan ham nashr etilgan.