I, Mars
Over dit boek
‘I, Mars’ van Ray Bradbury is een sciencefiction-verhaal dat werd geschreven in de middenjaren van de 20ste eeuw. Het verhaal draait om isolatie en zelf toegebracht psychologisch leed: een kolonist die op Mars is gestrand, komt oog in oog te staan met zijn eigen stem die is opgeslagen in machines. Emil Barton wordt na een atoomoorlog alleen achtergelaten op Mars. Hij probeert te overleven door telefoons en bandopnames van zijn jongere zelf op het planetenoppervlak te plaatsen, zodat hij het gevoel heeft van gezelschap. Decennia later, oud en zwak, beginnen deze opnames hem te kwellen: ze herinneren hem aan zijn jeugd en hoop, maar laten ook zijn huidige wanhoop zien. Hij probeerde ooit lege steden ‘levend’ te maken met geluiden, geuren en zelfs robots – maar toen dit niet langer te verdragen was, vernielde hij de robots. Verleid door een valse telefoontreffer van een ‘rakketkapitein’, rijdt hij door Mars in de hoop op redding… Hij vindt alleen lege wegen en meer machines. In een laatste uitbarsting van woede breekt hij alle telefoons kapot, tot zijn hart het begeeft. De enige overgebleven stemmen zijn die van twee jonge versies van Emil Barton; ze praten en lachen vrolijk met elkaar, zonder te beseffen dat de echte Emil Barton allang is gestorven.
Notities
Ook gepubliceerd onder de titel: Night Call, Collect.
