«من، مریخ» اثر ری بردبری، داستان کوتاه علمیتخیلیای است که در میانهٔ قرن بیستم نوشته شده است. داستان بر انزوا و شکنجهٔ روانیِ خودخواسته تمرکز دارد؛ آنجا که یک مهاجرِ گرفتار در مریخ با صدای خود که در ماشینها حفظ شده است، روبهرو میشود. امیل بارتون که پس از جنگی اتمی در مریخ تنها مانده است، مهاجران زمین را به یاد میآورد و با سیمکشی این سیاره به تلفنها و نوارهایی از خودِ جوانترش، برای شبیهسازی همنشینی زنده میماند. چند دهه بعد، اکنون پیر و ناتوان، آن ضبطها شروع به تمسخر او میکنند؛ جوانی و امید را به یادش میآورند و در همان حال نومیدیِ کنونیاش را آشکار میسازند. او زمانی کوشیده بود شهرهای خالی را با صداها، بوها و حتی روباتها جان ببخشد—اما هنگامی که این توهم تحملناپذیر شد، روباتها را غرق کرد. او که با تماس جعلیِ یک «کاپیتان موشک» فریب خورده است، به امید نجات سراسر مریخ را میراند، اما چیزی جز باندهای فرود خالی و ماشینهای بیشتر نمییابد و در واپسین خشم خود آنقدر تلفنها را خرد میکند تا قلبش از کار میایستد. آخرین صداهای باقیمانده، دو بارتونِ جوان هستند که بهطور مکانیکی به هم متصلاند و شادمانه با یکدیگر حرف میزنند و میخندند، بیخبر از مرگ مرد واقعی.
همچنین با عنوان «Night call, collect» منتشر شده است.