«کیت مالهال» اثر ازرا میکر، رمانی عاشقانه و تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. داستان، دختر مزرعهداری سرسخت از میسوری را دنبال میکند که به مهاجرت زمینی خانوادهاش به سرزمین اورگن میپیوندد و در آن، دشواریهای زندگی در مرزهای نوپا با پرسشهای وجدانی درهم میآمیزد. کیت در حالی که شایستگی خود را در طول مسیر ثابت میکند، میان علاقهاش به بن هاردیِ استوار و کشش پیچیدهاش به آیزاک پلتون، بردهداری متمول و متشخص که باورهایش با باورهای او در تضاد است، سرگردان میماند. آغاز رمان بر اعتبار میکر بهعنوان پیشگامی نودساله و نشانهگذار مسیر تأکید میکند و سپس به کودکی کیت در مرزها، مهارت او در کار با اسب و تفنگ، و موضع ضدبردهداری خانوادهاش در میان تنشهای طبقاتی میسوری میپردازد. رقص بزرگ خداحافظی در انبار، کشش کیت به پلتون را آشکار میکند، هرچند او بردهداری را رد میکند؛ در همین حال، بنِ مهربان بهعنوان متحدی وفادار جلوهگر میشود. مولهالها که با شنیدن خبرهای اورگن و زمینهای آزاد به حرکت درمیآیند، همهچیز خود را میفروشند، بن را استخدام میکنند و راه میافتند؛ بن نیز در خلوت خود را به لیندا شیفر، که همانجا میماند، متعهد میکند. آنان در کنار رود میسوری وارد اردوگاهی گسترده از مهاجران—متدیستها، مورمونها و گروههای گاریدستی—میشوند؛ در آنجا حادثهای در کشتیِ رودخانه نزدیک است کیت را غرق کند، اما بن و نجاتگران بومیِ یاریرسان او را نجات میدهند. کواکرها خانواده پریشان را تسلی میدهند و داگلاس کریگ، چاروادار جدید، جای کارگر دردسرساز را میگیرد. در غرب رودخانه، کاروانها با گردوغبار، گذرگاههای آشفته با کرجی و جعبهارابه، و دریایی از گاومیشهای مهاجر دستوپنجه نرم میکنند؛ بن یک گاومیش ماده را از پا درمیآورد و سپس در بحبوحه ترس از وبا بیمار میشود، اما بهبود مییابد. هنگامی که قبیلهای عوارض مطالبه میکند، یک ارابه جسور بهتنهایی راه خود را باز میکند و ستون مهاجران از پی آن میرود. این بخش با واقعیتهای فرساینده مسیر—تشنگی، کمبود سوخت، جریانهای مرگبار رود پلات، اسب مرده ارابه و تحلیل رفتن توان کاترین—به پایان میرسد؛ واقعیتهایی که در یادداشتی روزانه از همان دوران و در محنتهای روزبهروز گروه ثبت شدهاند.