کتاب «Composition-Rhetoric» نوشتهٔ استراتن دی. بروکس و ماریِتا هابرد، متنی آموزشی دربارهٔ نگارش و بلاغت است که نخستین بار در اوایل قرن بیستم منتشر شد. هدف این کتاب توانمندسازی دانشآموزان برای بیان روشن و مؤثر اندیشههایشان در نوشتار است و بر اهمیت پرورش عادتهای خوب نوشتن و لذت انشانویسی تأکید میکند، نه صرفاً تمرکز بر نقد ادبی یا نظریهٔ بلاغی. آغاز این اثر اهداف بنیادی و دیدگاه آموزشی آن را ترسیم میکند. نویسندگان بر این باورند که توانایی نوشتن با تمرین بهبود مییابد و دانشآموزان را تشویق میکنند بهجای صرفاً اصلاح نوشتههای قدیمی، موضوعات تازهای بنویسند. آنان تأکید میکنند که بیان مؤثر از تجربهٔ شخصی، تخیل یا زبان سرچشمه میگیرد و بر ایجاد محیطی حمایتگر تأکید دارند که در آن دانشآموزان هنگام بهاشتراکگذاشتن کارهای خود احساس اطمینان کنند. فصلها شامل راهنمایی دربارهٔ شکلهای گوناگون نوشتار—روایت، توصیف، شرح و استدلال—هستند و هر یک برای پاسخگویی به نیازهای رشدی و میزان بلوغ دانشآموز طراحی شدهاند. در مجموع، آغاز کتاب لحنی سازنده برای آموزش نوشتن بهعنوان مهارتی مهم و لذتبخش ایجاد میکند.