„Composition-Rhetoric” autorstwa Strattona D. Brooksa i Marietty Hubbard to tekst dydaktyczny poświęcony pisaniu i retoryce, opublikowany po raz pierwszy na początku XX wieku. Książka ma na celu umożliwić uczniom jasne i skuteczne wyrażanie swoich myśli na piśmie, podkreślając znaczenie kształtowania dobrych nawyków pisarskich oraz radości pisania, a nie wyłącznie skupiania się na krytyce literackiej czy teorii retorycznej. Początek tego dzieła zarysowuje jego zasadnicze cele i filozofię pedagogiczną. Autorzy twierdzą, że umiejętność pisania doskonali się dzięki praktyce, zachęcając uczniów do pisania nowych tematów zamiast jedynie poprawiania dawnych. Podkreślają, że skuteczny wyraz wyrasta z osobistego doświadczenia, wyobraźni lub języka, i kładą nacisk na tworzenie wspierającego środowiska, w którym uczniowie czują się pewnie, dzieląc się swoją pracą. Rozdziały zawierają wskazówki dotyczące różnych form pisarskich — narracji, opisu, wywodu i argumentacji — z których każda została dostosowana do rozwojowych potrzeb i dojrzałości ucznia. Ogółem początek nadaje konstruktywny ton nauczaniu pisania jako umiejętności istotnej i sprawiającej radość.