‘El préstamo de la difunta’ van Vicente Blasco Ibáñez is een roman die werd geschreven in het begin van de 20ste eeuw. De verhaal draait om Rosalindo Ovejero, een jonge gaucho die een reis maakt van zijn bergdorp naar de stad Salta om deel te nemen aan een religieuze processie. Hij draagt de hoop en de gebeden van zijn dorpsgenoten met zich mee; zij hebben hem de taak toevertrouwd om kaarsen aan te steken ter bevrediging van hun spirituele behoeften. Dit getuigt van de combinatie van geloof en samenleving die door het hele verhaal heen te zien is. In het begin van de roman wordt Rosalindo voorgesteld terwijl hij zich voorbereidt op zijn reis; hij reflecteert over de tradities van zijn gemeenschap en de afnemende welvaart in hun levens. Tijdens de voorbereidingen voor de processie komt de rijke geschiedenis van het lokale volksgeloof en de maatschappelijke veranderingen naar voren. Het verhaal neemt een donkerere wending wanneer er een gewelddadige ontmoeting in de stad wordt beschreven; dit leidt tot een beslissende actie van Rosalindo, die vlucht om de gevolgen van zijn daden te ontwijken. Dit zet de toon voor zijn moeilijke reis door de ruige landschappen van de Andes, waar thema’s als overleving, identiteit en het bovennatuurlijke een centrale rol spelen in zijn zoektocht om de mysterieuze schuld aan de ‘difunta’ terug te betalen.