‘De satiren van A. Persius Flaccus’ is een verzameling satirische gedichten die werden geschreven in de 1e eeuw na Christus. Dit werk weerspiegelt de scherpe kritiek van de auteur op de samenleving, met name op de morele en sociale verrotting in Rome. Het behandelt thema’s als deugd, zonde en de hypocrisie in het dagelijks leven van de Romeinse samenleving, waarbij veel aandacht wordt besteed aan moraalfilosofie en stoïcisme. In de inleiding van deze satiren worden lezers kennisgebracht met Persius’ unieke stijl, die zich kenmerkt door geestigheid en scherp humor. In het proloog en de eerste satire stelt hij vragen over de waarde van poezie en de motieven achter zijn schrijven; hij behandelt zowel maatschappelijke kwesties als persoonlijke struggles. Hij bekritiseert de oppervlakkigheid van populaire poezie en reflecteert op de afstand tussen de idealen van de filosofie en de praktijken van zijn tijdgenoten. Persius gebruikt levendige beelden en retorische vragen, waardoor hij een scherp onderzoek kan instellen naar de morele toestand van zijn tijd – terwijl hij tegelijkertijd zijn unieke stem in de literaire traditie van de Romeinse satire vestigt.
De tekst van deze uitgave van Persius is, voor het overgrote deel, dezelfde als die in Jahns laatste bewerking uit 1868 staat – Voorwoord.