„Satyry A. Persiusa Flaccusa” to zbiór satyrycznych wierszy napisanych w I wieku naszej ery. To dzieło odzwiercza ostre krytyki autora wobec społeczności, szczególnie skupione na moralnym i społecznym zanikaniu w Rzymie. Bada tematy cnoty, zła oraz hipokryzji w życiu współczesnego Rzymu, z akcentem na filozofię morali i stoicyzm. Wstęp do „Satyr” zapoznaje czytelników z charakterystycznym stylem Persiusa, który cechuje się dowcipem i ostrym humorem. W prologu oraz pierwszej satyry autor stawia pytania o wartość poezji i motywację swojego pisarstwa, dotykając zarówno społecznych problemów, jak i osobistych trudności. Krytykuje powierzchowność popularnej poezji oraz rozdzielność między idealami filozofii a praktyką swoich czasów. Persius wykorzystuje barwne obrazy i retoryczne pytania, tworząc tak ton ostrej analizy moralnego krajobrazu swojej epoki, a przy tym udokumentując swój unikalny styl w literaturze satyrycznej starożytnego Rzymu.
Tekst tej edycji dzieł Persiusa jest w większości zgodny z ostatnią rewizją Jahna z 1868 roku – włącznie z przedmową.