I simboli : in rapporto alla storia e filosofia del diritto, alla psicologia…
O tej książce
„I simboli : in rapporto alla storia e filosofia del diritto, alla psicologia….” Guglielma Ferrera to publikacja naukowa napisana pod koniec XIX wieku. Ten esej bada, w jaki sposób symbole powstają z ludzkiej psychologii i potrzeb społecznych, łącząc je z rozwojem prawa, religii, języka i instytucji. Wysuwa ideę, że prawo najmniejszego wysiłku umysłowego i inercja umysłowa rządzą praktykami symbolicznymi, z rzeczywistymi konsekwencjami dla sprawiedliwości, polityki i błędu zbiorowego. Początek dzieła przedstawia krótką przedmowę określającą książkę jako wstępne rozpoznanie i wskazującą Saggio sui segni Paola Marzola jako jej główną inspirację, jednocześnie argumentując, że zrozumienie symbolizmu może łagodzić niesprawiedliwości społeczne zrodzone ze słabości intelektualnych. Wstęp rozwija dwie nadrzędne zasady: ludzie unikają pracy umysłowej (prawo najmniejszego wysiłku), a umysł jest bezwładny, dopóki nie pobudzi go bodziec zmysłowy; uwaga jest rzadka i męcząca, większość myślenia to nieświadome kojarzenie, instytucje ewoluują małymi, praktycznymi krokami, a wrażenia ożywiają idee i emocje (zilustrowane hipnozą, dynamogenezą i przykładami codziennymi). Część I zaczyna od wyjaśnienia „symboli dowodu”: przed pismem i archiwami społeczeństwa używały widzialnych aktów jako dowodów—wręczenie grudy ziemi przy przeniesieniu gruntu, dotknięcie drzwi lub zawiasu dla przeniesienia domu, wyprowadzenie panny młodej z jej domu, kuwada jako publiczne roszczenie ojcostwa, odzianie lub przeprowadzenie kończyny nad przysposobionym, ofiarowanie kluczy lub broni na znak poddania się, wręczenie broni dla wyzwolenia niewolnika, otwarcie drzwi lub odesłanie wyzwoleńca na rozdroże, ponowne rozniecenie ognia domowego na znak nowego domicylu oraz rzucanie kamieni dla zaskarżenia nowych robót. Następny rozdział zwraca się ku symbolom „opisowym” i pierwotnym mnemotechnikom (nacięcia, węzły, kipu, znaczone kamienie i kolumny, laski rodowe, włócznie i sztandary przy inwestyturze), ukazując, jak takie konkretne znaki zastępowały dokumenty; zamyka się, gdy wywód przesuwa się od środków mnemonicznych ku powstaniu pisma piktograficznego.
