«روش مونتهسوری» اثر ماریا مونتهسوری، اثری علمی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر تأثیرگذار رویکردی نوآورانه به آموزش و پرورش کودکان و علم تعلیموتربیت معرفی میکند و اصول زیربنای فلسفهٔ آموزشی مونتهسوری را، بهویژه در کاربرد آنها در «خانههای کودکان»، تبیین مینماید. کتاب به اهمیت پرورش استقلال و فراهم کردن امکان فرایندهای طبیعی یادگیری میپردازد؛ مفاهیمی که به اصولی بنیادی در شیوههای آموزشی مدرن تبدیل شدهاند. مونتهسوری در آغاز کتاب دربارهٔ وضعیت آموزشوپرورش و نیاز به pedagogی نوین مبتنی بر اصول علمی تأمل میکند. او نظام آموزشی سنتی را بهسبب ساختارهای rigid و اعمال انضباطی که گرایشهای طبیعی کودک را سرکوب میکند، مورد انتقاد قرار میدهد. او با دفاع از محیطی که کودکان بتوانند از طریق مشاهده و تجربههای عملی بیاموزند، بر اهمیت آزادی و خودانگیختگی در رشد کودک تأکید میگذارد. مونتهسوری استدلال میکند که آموزش واقعی باید به روح فردی کودک احترام بگذارد و آن را پرورش دهد و معلم را برای مشاهده و درک مسیر منحصربهفرد کودک به سوی دانش آماده سازد.