„The Montessori Method” van Maria Montessori is een wetenschappelijke publicatie, geschreven in het begin van de twintigste eeuw. Dit invloedrijke werk introduceert een vernieuwende benadering van kinderonderwijs en pedagogiek en verwoordt de beginselen die ten grondslag liggen aan Montessori’s onderwijsphilosofie, in het bijzonder zoals toegepast in de „Children’s Houses”. Het boek onderzoekt het belang van het bevorderen van zelfstandigheid en het toelaten van natuurlijke leerprocessen, concepten die fundamenteel zijn geworden in de moderne onderwijspraktijk. Aan het begin van het boek reflecteert Montessori op de toestand van het onderwijs en op de noodzaak van een nieuwe pedagogiek, geworteld in wetenschappelijke principes. Zij bekritiseert het traditionele schoolonderwijs om zijn starre structuren en om de toepassing van discipline die de natuurlijke neigingen van het kind smoort. Door te pleiten voor een omgeving waarin kinderen kunnen leren door observatie en ervaring met de handen, benadrukt zij de betekenis van vrijheid en spontaniteit in de ontwikkeling van het kind. Montessori betoogt dat ware opvoeding de geest van het individuele kind moet eerbiedigen en voeden, en de leerkracht moet voorbereiden om het unieke pad van het kind naar kennis waar te nemen en te begrijpen.