«Асновы педагагічнага вучэння» Ёгана Фрыдрыха Гербарта — гэта навуковае выданне, напісанае ў пачатку XX стагоддзя. Твор уяўляе сабой усебаковае даследаванне філасофіі адукацыі і яе практычнага прымянення, засяроджанае на інтэграцыі этыкі і псіхалогіі ў педагогіцы. Гербарт імкнецца растлумачыць прынцыпы, якія вызначаюць эфектыўнае выкладанне і фарміраванне характару, падкрэсліваючы важнасць спрыяння маральнаму і інтэлектуальнаму развіццю вучняў. У пачатку рукапісу Гербарт фармулюе асноватворнае паняцце «пластычнасці» вучняў, сцвярджаючы, што здольнасць паддавацца фарміраванню з’яўляецца неад’емнай уласцівасцю іх здольнасці да навучання. Ён разглядае ўзаемасувязь этыкі і псіхалогіі як аснову педагагічнай тэорыі, сцвярджаючы, што педагогі павінны ўраўнаважваць індывідуальную волю і знешнія ўплывы, фарміруючы маральны характар. Праз першапачатковы разгляд дабрадзейнасці як найвышэйшай мэты адукацыі і псіхалагічных працэсаў, што ляжаць у аснове навучання, Гербарт закладае падмурак сістэматычнага навучання, накіраванага на выхаванне паўнавартаснай і сацыяльна адказнай асобы.