„Zarysy doktryny edukacyjnej” Johanna Friedricha Herbarta to naukowa publikacja napisana na początku XX wieku. To dzieło stanowi kompleksowe badanie filozofii edukacji oraz jej praktycznych zastosowań, z szczególnym akcentem na integrację etyki i psychologii w pedagogię. Herbart stara się wyjaśnić zasady, które kierują skutecznym nauczaniem i kształtowaniem charakteru uczniów, podkreślając wagę rozwijania ich moralnych i intelektualnych wartości. Na początku rękopisu Herbart formuluje fundamentalne pojęcie „plastyczności” uczniów, twierdząc, że ich zdolność do kształtowania się jest wrodzona i stanowi podstawę edukacji. Rozbiera związek między etyką a psychologią jako fundamenty teorii pedagogicznej, argumentując, że nauczyciele muszą zachować balans pomiędzy wolą indywidualną uczniów a zewnętrznymi wpływami w procesie kształtowania ich moralnego charakteru. Poprzez analizę cnoty jako ostatecznego celu edukacji oraz psychologicznych procesów stanowiących podstawę uczenia się, Herbart zakłada fundamenty dla systematycznego nauczania skierowanego na wychowanie osobowości kompletniej i społecznie odpowiedzialnej.