«کليات آموزههای تعلیم و تربیت» اثر یوهان فریدریش هربارت، اثری علمی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر بررسی جامعی از فلسفهٔ تعلیم و تربیت و کاربردهای عملی آن ارائه میدهد و بر تلفیق اخلاق و روانشناسی در علوم تربیتی تمرکز دارد. هربارت میکوشد اصول هدایتکنندهٔ آموزش مؤثر و شکلگیری شخصیت را تبیین کند و بر اهمیت پرورش رشد اخلاقی و فکری دانشآموزان تأکید میورزد. هربارت در آغاز دستنوشته، مفهوم بنیادین «انعطافپذیری» را در دانشآموزان مطرح میکند و بر این باور است که قابلیت شکلپذیری، ذاتیِ تربیتپذیری آنان است. او رابطهٔ میان اخلاق و روانشناسی را بهعنوان مبانی نظریهٔ تربیتی بررسی میکند و استدلال میکند که مربیان برای پرورش شخصیت اخلاقی باید میان ارادهٔ فردی و تأثیرات بیرونی تعادل برقرار کنند. هربارت با بررسیهای نخستین دربارهٔ فضیلت بهعنوان هدف نهایی تعلیم و تربیت و نیز فرایندهای روانشناختی زیربنای یادگیری، شالودهٔ آموزشی نظاممند را پی میریزد که هدف آن پرورش فردی کامل و مسئول در قبال جامعه است.