‘Outlines of Educational Doctrine’ van Johann Friedrich Herbart is een wetenschappelijk werk dat werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. Dit boek biedt een uitgebreide beschouwing van de pedagogische filosofie en haar praktische toepassingen, met nadruk op de integratie van ethiek en psychologie in de onderwijspraktijk. Herbart streeft ernaar de principes te verhelderen die leiden tot effectief onderwijs en het vormen van een goede karakterstructuur bij leerlingen, waarbij hij de belangrijkheid benadrukt van het bevorderen van zowel moreel als intellectueel groei. In het begin van zijn manuscript legt Herbart uit wat hij bedoelt met ‘plasticiteit’ bij leerlingen: het vermogen om te worden gevormd is volgens hem inherent aan hun leraarschap. Hij bespreekt ook de relatie tussen ethiek en psychologie als basis voor pedagogische theorieën, en stelt dat onderwijsers moet balanceren tussen individuele wil en externe invloeden bij het vormen van moraal. Door eerst te kijken naar deugd als uiteindelijk doel van het onderwijs en de psychologische processen die ten grondslag liggen aan leren, legt Herbart de basis voor een systematische opvoeding die gericht is op het ontwikkelen van een volledig en maatschappelijk verantwoordelijk individu.