Johann Friedrich Herbart’ın “Eğitim Doktrininin İlkeleri” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış bir bilimsel yayındır. Bu çalışma, eğitim felsefesi ve onun pratik uygulamalarını kapsamlı bir şekilde incelemekte olup, özellikle pedagojide etiğin ve psikolojinin entegrasyonuna odaklanmaktadır. Herbart, etkili öğretimin ve karakter gelişiminin temel ilkelerini açıklamayı amaçlamış ve öğrencilerde ahlaki ve zihinsel gelişimin teşvik edilmesinin önemine vurgu yapmıştır. Eserin başında Herbart, öğrencilerdeki “yarınlık” kavramını temel bir ilke olarak ortaya koymuş ve şekillendirilebilme yetisinin onların eğitilebilirliğinin doğasında yer aldığını belirtmiştir. Ayrıca, pedagojik teorinin temelleri olarak etik ile psikoloji arasındaki ilişkiyi ele alarak, eğitimcilerin ahlaki karakter geliştirmede bireysel irade ile dış etkenleri dengelemeleri gerektiğini savunmuştur. Erdemin nihai eğitim hedefi olarak ve öğrenmenin altında yatan psikolojik süreçler olarak incelenmesiyle birlikte, Herbart tam ve toplumsal açıdan sorumlu bireyler yetiştirmeyi amaçlayan sistematik bir eğitim yaklaşımının temellerini atmıştır.