„El Payador, tom I” Leopoldo Lugonesa to dzieło non-fikcji, najprawdopodobniej napisane na początku XX wieku. Ten tekst ma za cel zbadanie esencji argentyńskiego folkloru, ze szczególnym akcentem na rolę „payadora” – tradycyjnego poety i śpiewaka – w kształtowaniu tożsamości narodu argentyńskiego. Autor zagłębia się w historyczne, kulturowe i poetyczne aspekty życia gaucho, łącząc rozmowy o roli gaucho jako osoby pielęgnowającej cywilizację oraz symbola Pampas. Wstęp do tego dzieła stanowi bogaty kontekst do zrozumienia znaczenia epickiej poezji w prezentacji historycznej i kulturowej tożsamości narodu. Lugones wyraźnie pokazuje chęć badania tradycji epickiej w Argentynie, szczególnie poprzez klasyczny poemat narodowy „Martín Fierro”. Podkreśla związek między poezją a charakterem narodu, twierdząc, że umiejętność tworzenia i doceniania epickiej poezji odzwiera istotne cechy i ducha danego narodu. W pierwszych rozdziałach autor przygotowuje grunt dla dogłębniejszego badania wpływu gaucho na kulturę i literaturę argentyńską, przedstawiając go jako bohatera, czий życie i doświadczenia odzwierają walki i aspiracje narodu.