«داستانها» اثر روبرت والزر مجموعهای از داستانهای کوتاه است که در اوایل قرن بیستم نوشته شدهاند. این کتاب طرحوارههایی بازیگوشانه و شاعرانه ارائه میدهد که در آنها طنز، ملاطفت و خیالپردازی با جابهجاییهای سریع میان هنر، عشق، طبیعت و زندگی شهری درهم میآمیزند. شخصیتهای تکرارشونده شامل شاعران خودشیفته، پیشخدمتی سرگردان، اهل تئاتر و فلانورها هستند که همگی میان وهم و زندگی روزمره معلقاند. آغاز مجموعه از شش قطعهٔ مینیاتوری—که خودبزرگبینی شاعری را به سخره میگیرند، خاطره را در هیئت عودکی شکننده مجسم میکنند، درس پیانویی پرتنش را به صحنه میبرند و هنرمندان را درون خیالپردازیهای خودشان گرفتار میکنند—به داستانی بلندتر میرسد که در آن سیمون، ماندولیننواز ژندهپوش، پیشخدمت کلارای افسونگر میشود و گستاخانه با شوهر تهدیدکنندهٔ او روبهرو میشود. پس از آن دو حکایت تیز و برنده میآیند: «نابغهای» ژندهپوش که جهان را از نو شکل میدهد، اما همچنان درمانده باقی میماند، و جهانی وارونه از جابهجاییهای اجتماعی که سرانجام نفی الهی آن را فرو میبلعد. طرحهای بعدی میان صحنه و خیابان در رفتوآمدند: دلقکی ازرمقافتاده زیر سایهٔ پسرکی فرشتهگون و رقصنده قرار میگیرد، شهری «عروسکی» و بیش از حد بینقص، غیرواقعی انگاشته میشود، شنایی سرخوشانه در دریاچهای کوچک رخ میدهد، گزارشی پانورامایی از آتشسوزی جنگل و هیجان مدنی ارائه میشود، گشتوگذاری مالیخولیایی در پارک در یکشنبهای شکل میگیرد، و سفری با صندلی راحتی به مسکو بار دیگر در اتاقی آرام حل میشود. این مجموعه همچنین شامل آتشسوزی هولناک تئاتری با نجاتدهندهای خونسرد، مونولوگی حسی از ماریا استوارت، و «شب کمدی» پرجنبوجوشی در یک تماشاخانه است که در میانهٔ صحنه پایان مییابد.