Leicester A. Sawyer’ın “Yeni Ahit”i, 19. yüzyılın ortalarında kaleme alınmış, özellikle Hristiyan Yeni Ahit’inin bir çevirisi olan dinî bir metindir. Bu çeviri, özgün Yunanca metinleri daha açık ve kesin biçimde aktarmayı amaçlar; içeriğe ekleme veya çıkarma yapmadan kelimesi kelimesine yorumu vurgular. Sawyer, kutsal kitapları kronolojik olarak stratejik bir biçimde düzenler ve bölümlerle ayetlerin daha iyi bir şekilde ayrılmasını önerir; böylece okuyucunun Kutsal Yazılar’ı daha iyi anlamasını sağlamaya çalışır. Eserin başlangıcı, Sawyer’ın Yeni Ahit’in doğru ve erişilebilir bir çevirisini oluşturma niyetini ortaya koyar; kendisi önceki çevirilerin tarihsel bağlamını ve yüzyıllar boyunca Kitab-ı Mukaddes metinlerinin geçirdiği evrimi ele alır. Kral James’ın Kitab-ı Mukaddes’i döneminden bu yana İncil araştırmalarında biriken bilgileri yansıtan yeni bir çevirinin önemini vurgular. Başlangıç bölümleri, yöntemini ayrıntılı biçimde açıklayan bir önsözle başlar; bunu bir soy kütüğü anlatısı ve İsa Mesih’in doğum öyküsü izler. Böylece onun yaşamı ve öğretileri etrafında gelişen sonraki anlatının zemini hazırlanır.