„Literatura turecka: bajki, literatura piękna i święte tradycje” to zbiór dzieł literackich napisanych w pierwszych latach XX wieku. Celem tego tomu jest zaprezentowanie czytelnikom literatury tureckiej poprzez bajki, poezję i dramaty, które ilustrują bogate tradycje i narracje kultury tureckiej, często nieznane dla zachodnich odbiorców. Zbiór rozpoczyna się istotnym wstępem Epifaniusa Wilsona, który podkreśla, jak mało znana jest literatura turecka zarówno w Europie, jak i w Ameryce. Wstęp opisuje historyczny kontekst tej literatury, która została rozdzielona na trzy główne okresy, a prezentowane utwory obejmują epicką poezję oraz bajki zawierające istotne morały. W wstępie szczególnie zaznaczono takie dzieła jak „Róża i nightingale” Mohammada Fasli, który to uznaje się za wyjątkowy przykład poezji tureckiej, oraz „Sędziowie” Mirzy Feth-Ali Akhoud-Zaidé – dramat przedstawiający barwne obrazy życia w tureckim społeczeństwie, pełne złożonych relacji pomiędzy postaciami i refleksji nad społecznymi realiami.