کتاب «خاستگاه گیاهان زراعی» اثر آلفونس دو کاندول، اثری علمی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر گسترده خاستگاه گیاهان زراعی را بررسی میکند و بر کشت تاریخی، گسترش جغرافیایی و عواملی که به اهلیسازی آنها کمک کردهاند تمرکز دارد. هدف کتاب ارائه درکی جامع از رابطه میان گیاهان و تمدنهای نخستین است و خوانندگانی را که به گیاهشناسی، کشاورزی و تاریخ علاقهمندند، مخاطب قرار میدهد. نویسنده در آغاز کتاب با تأکید بر اهمیت شناخت خاستگاه گیاهان زراعی برای گروههای مختلف، از جمله کشاورزان، گیاهشناسان و تاریخنگاران، موضوع را معرفی میکند. او درباره پیچیدگیهای تعیین زیستگاههای بومی گونههای مختلف تأمل میکند و نادرستیهای تاریخی مربوط به خاستگاه آنها را که در گذر زمان تداوم یافتهاند، به نقد میکشد. وی روشهای گوناگونی را که برای کشف و اثبات خاستگاه گیاهان زراعی به کار میگیرد، از جمله مشاهدات گیاهشناختی، شواهد باستانشناختی و اسناد تاریخی، شرح میدهد. افزون بر این، او درباره ضرورت تکیه بر ترکیبی از این روشها برای رسیدن به نتایج استوار درباره تاریخچه و پراکنش گونههای مختلف گیاهان زراعی بحث میکند.