Książka „Wędrowcy i żebracy oraz słowniczek ich języka” autorstwa Luthera i innych została napisana anonimowo i pierwszy raz wydana około 1509–1510 roku. To niemieckie dzieło opisuje dwadzieścia osiem typów wędrownych żebraków w średniowiecznym społeczeństwie, wykazując ich podejrzane praktyki oszustwa i metody wykorzystywane do zdobywania datków. Książka zawiera słowniczek języka Rotwelsch, tajnego żargonu używanego przez wędrownych żebraków. Później Martin Luther dokonał edycji tekstu, dodając do niego przedmowę przestrzegającą przed dawaniem pomocy tym żebrakom – stanowisko to wywołało wiele kontrowersji i wpłynęło na nastawienie ludzi do ubóstwa i darowania.