„Opowieści szekspirowskie” Charlesa Lamba i Mary Lamb to zbiór zaadaptowanych opowieści opartych na sztukach Williama Szekspira, napisanych na początku XIX wieku. Dzieło to ma na celu przybliżenie młodszym czytelnikom literatury szekspirowskiej poprzez zachowanie, w miarę możliwości, oryginalnego języka sztuk przy jednoczesnym uproszczeniu fabuły, aby uczynić ją bardziej przystępną. Opowieści obejmują różne sztuki, w tym „Burzę”, „Hamleta”, „Sen nocy letniej” i „Wiele hałasu o nic”, przedstawiając poprzez postacie takie jak Prospero, Miranda i Beatrycze najważniejsze motywy miłości, zazdrości i pojednania. Początkowa część tekstu zawiera przedmowę, w której autorzy wyjaśniają swój cel polegający na przybliżeniu dzieciom dzieł Szekspira, wskazując, że dołożyli wszelkich starań, aby zachować integralność języka Szekspira, dostosowując jednocześnie fabułę. Zbiór rozpoczyna się od „Burzy”, opisującej odosobnione życie Prospera i jego córki Mirandy na zaczarowanej wyspie oraz ukazującej ich głęboką więź i magiczne wydarzenia, które ich otaczają. Prospero, książę skrzywdzony przez brata, wykorzystuje swoje magiczne zdolności, aby wywołać burzę sprowadzającą jego wrogów na wyspę, ukazując przy tym swoją złożoną relację z magicznymi duchami, takimi jak Ariel, oraz groteskowym stworzeniem Kalibanem. Oto wprowadzenie do świata intryg i zgłębiania ludzkich emocji, stanowiące urocze wejście do większego dorobku Szekspira.