Шарль Вирметрнинг «Dictionnaire d'argot fin-de-siècle» асари XIX аср охирларида тузилган луғатдир. Ушбу кенг қамровли луғат ўша давр Парижининг қуйи табақалари, жиноятчилари ва богема маданияти орасида кенг қўлланган жаргоннинг бир шакли бўлган арго тилини тадқиқ этади. Асар мазкур субмаданиятлардан пайдо бўлган жонли ва кўпинча сирли луғатни ҳужжатлаштиришни мақсад қилади ҳамда уларга хос ифода ва иборалар ҳақида тасаввур беради. Луғатнинг кириш қисми ҳақиқийлик ва ҳаётий тажрибага чуқур сингдирилган тадқиқотнинг оҳангини белгилайди. Вирметр устахоналардан тортиб Парижнинг фосиқ ва қоронғи жиноий дунёсигача бўлган турли ижтимоий доираларга сингиб кетганини хотирлайди ва ўзи дуч келган одамлар шакллантирган бой тил манзарасини таъкидлайди. У аргонинг ўзгарувчан табиати ҳақида сўз юритади: арго ўзи вужудга келган маданиятлар каби ривожланиб, ўзгариб боради. Муаллиф латифалар ва изланишга асосланган таърифлар орқали тил ва жамият ўртасидаги мафтункор ўзаро таъсирни ёритади ҳамда ўқувчиларни аргони шунчаки жаргон эмас, балки ўша давр ахлоқи, фалсафаси ва воқелигининг инъикоси сифатида кўриб чиқишга таклиф этади.