«Deutsche Märchen gesammelt durch die Brüder Grimm» اثر یاکوب گریم و ویلهلم گریم، مجموعهای از افسانههای عامیانه و پریان است که در اوایل قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این مجموعه سنتهای شفاهی آلمان را در قالب روایتهایی زنده، اخلاقی و جادویی گرد میآورد؛ روایتهایی با حضور خاندانهای سلطنتی افسونشده، خدمتکاران وفادار، حیوانات باهوش و پیشهوران ساده. این اثر احتمالاً برای خوانندگانی جذاب است که از طرحهای داستانی کهنالگویی، عدالت سختگیرانه و پندهای روشن که در لفافهای از شگفتی پیچیده شدهاند، لذت میبرند. آغاز مجموعه گزیدهای از قصههای کلاسیک را عرضه میکند: در Marienkind، دختری که مریم مقدس او را پرورش داده است، تابویی را میشکند، دروغ میگوید، لال به زمین افکنده میشود، ملکه میگردد، فرزندانش را از دست میدهد و از راه اعتراف، آنان ــ و صدایش را ــ بازمییابد. Die Wichtelmänner سه روایت کوتاه ارائه میدهد: جنها کار کفاشی بینوا را به پایان میرسانند؛ کلفتی ناآگاهانه هفت سال را نزد مردان کوچکِ یاریرسان میگذراند و ثروتمند بازمیگردد؛ و بچهعوضی با ترفندی involving آب جوشان در پوست تخممرغ رسوا میشود. Der treue Johannes خدمتکاری فداکار را نشان میدهد که پادشاه و عروس او را از سه خطر پیشگوییشده نجات میدهد، به سبب اعمالی که بد فهمیده شدهاند سنگ میشود و بعدتر، هنگامی که پادشاه همان اندازه فداکاری از خود نشان میدهد، دوباره زنده میگردد. در Die Drei Männlein im Walde، دخترخواندهای مهربان پاداش میگیرد (هنگام سخن گفتن، زیبایی و طلا)، در حالی که خواهرخواندهٔ بیرحم نفرین میشود (با زشتی و وزغها)؛ ملکهٔ راستین کشته میشود و هر شب به شکل اردک بازمیگردد تا سرانجام به حالت پیشین بازگردانده شود، و شروران به مجازاتی سزاوار گرفتار میآیند. Der Froschkönig (mit dem eisernen Heinrich) از قورباغهای میگوید که گویی زرین را بازیابی میکند، پس از آنکه شاهزاده او را به دیوار میکوبد به شاهزاده تبدیل میشود، و از خدمتکاری وفادار که حلقههای آهنین دور قلبش از شادی میگسلند. Der Wolf und die sieben jungen Geisslein با نجات بچهبزغالهها به دست مادرشان از شکم گرگ و غرق شدن گرگ سنگینشده با سنگ پایان مییابد. سپس افسانههای کوتاهی میآیند: Die Scholle دهان کج ماهی کفشک را با حسادتهای حقیرانه توضیح میدهد، و Der Hase und der Igel دربارهٔ جوجهتیغیای است که خرگوش را چنان میفریبد که از فرط خستگی جان میدهد. در Die Bremer Stadtmusikanten، چهار حیوان سالخورده راهزنان را فراری میدهند و خانهای تازه پیدا میکنند. این بخش با آغاز Das tapfere Schneiderlein به پایان میرسد؛ جایی که خیاط پس از کشتن مگسها، با دوختن ادعای «هفت تا با یک ضربه» بر کمربندش، به خود میبالد.