Deutsche Märchen gesammelt durch die Brüder Grimm
Over dit boek
„Deutsche Märchen gesammelt durch die Brüder Grimm” van Jacob Grimm en Wilhelm Grimm is een verzameling volksverhalen en sprookjes die aan het begin van de 19e eeuw zijn geschreven. De bundel brengt Duitse mondelinge tradities samen in levendige, moralistische en magische verhalen met betoverde koningshuizen, trouwe dienaren, slimme dieren en eenvoudige ambachtslieden. De bundel zal waarschijnlijk lezers aanspreken die houden van archetypische plots, scherpe gerechtigheid en duidelijke levenslessen, verpakt in verwondering. Aan het begin van de bundel volgt een reeks klassieke verhalen: In Marienkind verbreekt een door de Maagd Maria opgevoed meisje een taboe en liegt ze. Ze wordt als stom meisje naar de aarde verbannen, wordt koningin, verliest haar kinderen en krijgt hen—en haar stem—door een biecht terug. Die Wichtelmänner bevat drie korte schetsen: kabouters maken het werk van een arme schoenmaker af; een dienstmeisje verblijft zonder het te weten zeven jaar bij behulpzame kleine mannetjes en keert rijk terug; en een wisselkind wordt ontmaskerd door een list met kokend water in eierschalen. Der treue Johannes toont een toegewijde dienaar die zijn koning en diens bruid redt van drie voorspelde gevaren, voor zijn verkeerd begrepen daden in steen verandert en later weer tot leven wordt gewekt wanneer de koning een gelijke toewijding bewijst. In Die Drei Männlein im Walde wordt een vriendelijke stiefdochter beloond (met schoonheid en goud wanneer ze spreekt), terwijl de wrede stiefzuster wordt vervloekt (met lelijkheid en padden); de ware koningin wordt vermoord en keert elke nacht als eend terug voordat ze in haar oude gedaante wordt hersteld, en de schurken krijgen hun verdiende straf. Der Froschkönig (mit dem eisernen Heinrich) vertelt over een kikker die een gouden bal terughaalt, een prins wordt nadat de prinses hem tegen de muur smijt, en een trouwe dienaar wiens ijzeren banden om het hart van vreugde openspringen. Der Wolf und die sieben jungen Geisslein eindigt met een moeder die haar kinderen uit de buik van de wolf redt, waarna de wolf, verzwaard door stenen, verdrinkt. Daarna volgen korte fabels: Die Scholle verklaart de kromme bek van de schol vanuit kleingeestige afgunst, en Der Hase und der Igel laat een egel een haas te slim af zijn, tot deze zich dood rent. In Die Bremer Stadtmusikanten jagen vier verouderde dieren rovers op de vlucht en vinden ze een nieuw thuis. Het fragment sluit af wanneer Das tapfere Schneiderlein begint: een kleermaker schept op met „zeven in één klap” nadat hij vliegen heeft doodgeslagen en naait die bewering op zijn riem.
