کتاب «نامههای یک شاهدخت جاوهای» اثر رادن آدژنگ کارتینی مجموعهای از نامههایی است که بین سالهای ۱۸۹۹ و ۱۹۰۴ نوشته شدهاند. این نامهها که به زبان هلندی نوشته شدهاند، اندیشههای کارتینی را دربارهٔ سیاست استعماری، فرهنگ و زندگی مدرن، از دیدگاه زنی اشرافزاده از جاوه که در پی آموزش و تغییر است، آشکار میکنند. این مکاتبات که پس از مرگ او در سال ۱۹۱۱ منتشر شدند، به نمادی نیرومند هم برای اصلاحطلبان استعمارگر هلندی و هم برای ملیگرایان اندونزیایی بدل شدند. سخنان او در میان فرهنگهای گوناگون بحثبرانگیز بود و الهامبخش شد، هرچند صدای اصیل او بهشدت ویرایش شده و به دست مخاطبانی با چشماندازهای رقیب دربارهٔ میراث او شکل گرفته بود.