„Rāmāyaṇa” autorstwa Vālmīki, przetłumaczony na angielską poezję przez Ralpha T. H. Griffitha, to epicki poemat opowiadający starożytną indyjską historię, pierwotnie przypisywaną mędrcowi Vālmīki; prawdopodobnie powstał w earlyj fazie rozwoju literatury indyjskiej. Tekst skupia się na życiu i przygodach księcia Rāmy, który po wygnaniu z swojego królestwa wyruszający w podróż, pełną obowiązków, miłości i konfliktów. Opowieść dotyka tematów sprawiedliwości, oddania i natury dobra i zła; w jej centrum znajdują się postaci takie jak Rāma, Lakshmana i Sītā. Wstęp do tego monumentalnego dzieła zaczyna się od błogosłowienia Vālmīki oraz opisu podstawowych cnót Rāmy; przedstawia się tu tematy bohaterstwa i cnoty, a także przygotowuje grunt dla konfliktów, które nastaną po jego wygnaniu. Po początkowym poetycznym ujęciu historii opisuje się życie Rāmy w królewskim mieście Ayodhyā, nadchodzącą tragedię jego wygnania sprowokowaną zazdrością Kaikeyī oraz głębokie więzi lojalności pomiędzy nim a jego bratem Lakshmanem, który postanawia go towarzyszyć w exilu. Taki wstęp skutecznie ukazuje początkowy konflikt i charakter Rāmy, a także związuje czytelnika z tą wieczną historią o miłości, honorze i poświęceniu.