«نوزده شعر باستانی» اثر تونگ شیائو مجموعهای از نوزده شعر باستانی چینی است که احتمالاً در دورهٔ دودمان هان شرقی، بین سالهای ۱۴۰ تا ۱۹۰ میلادی، سروده شدهاند. این ابیات تأثیرگذار که به قلم نویسندگان فرهیخته و ناشناسِ طبقهٔ نخبگان نوشته شدهاند، از زبان مردان در سفر و همسران چشمبهراه، به مضامین جاودانهٔ جدایی، دلتنگی و گذرا بودن زندگی میپردازند. این اشعار پنجهجایی با زبانی ساده اما بیانی پرداختشده، قرنها شعر چینی را شکل دادهاند و لحن اندوهناک و احساسات جهانشمولشان همچنان در میان فرهنگها و دورههای گوناگون طنینانداز است.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Nineteen_Old_Poems