Tong Xiao’nun “On Dokuz Eski Şiir”i, muhtemelen MS 140 ile 190 yılları arasında Doğu Han Hanedanı döneminde bestelenmiş on dokuz eski Çin şiirinden oluşan bir derlemedir. Eğitimli seçkinlere mensup anonim yazarlar tarafından kaleme alınan bu etkili dizeler, seyahat eden erkeklerin ve bekleyen eşlerin sesleri aracılığıyla ayrılık, özlem ve hayatın geçiciliği gibi zamansız temaları işler. Sade bir dil ile incelikli anlatımı buluşturan bu beş karakterli şiirler, melankolik tonları ve kültürler ile çağlar boyunca yankılanmayı sürdüren evrensel duygularıyla Çin şiirinin yüzyıllarını şekillendirmiştir.
Bu kitap hakkında Wikipedia sayfası: en.wikipedia.org/wiki/Nineteen_Old_Poems