فرهنگ لغتی زبان عامه مربوط به سال ۱۸۱۱ نوشته فرانسیس گروس، مجموعهای از اصطلاحات عامیانه و روزمره است که در اوایل قرن نوزدهم تدوین شده است. این کتاب شامل مجموعه گستردهای از واژههایی است که توسط طبقات مختلف جامعه به کار میرفتند؛ بهویژه اصطلاحات مورد استفاده در میان قشرهای پایینجامعه مانند دزدان، سارقان و افراد فسادگونه، همچنین برخی اصطلاحات رایج در دانشگاهها. هدف از این اثر، ثبت و توضیح زبان پررنگ و گاهی بیادبانهای است که در آن دوره رایج بود. در ابتدای این فرهنگ لغت، ذکر شده است که اثر اصلی کاپیتان گروس با افزودن مطالب مدرن بهروزرسانی و گسترش یافته تا بهتر منعکسکننده تغییرات زبان روزمره جامعه باشد. در پیشگفتار این کتاب، بر لزوم درک اصطلاحات عامیانه مورد استفاده توسط گروههای مختلف جامعه تأکید شده؛ همچنین ذکر شده که افراد ثروتمند و مدرن نیز اصطلاحات خاص خود را توسعه داده بودند. گروس بر اهمیت فهم این اصطلاحات از منظر اخلاقی تأکید کرده و معتقد است که این فرهنگ لغت میتواند در کاهش تأثیر زبان بیادبانه در جامعه، بهویژه در میان زنان، نقش داشته باشد. این فرهنگ لغت همچنین شامل مثالهایی از واژههای مختلف است که نشاندهنده طیف گستردهای از اصطلاحات روزمره در آن دوره هستند؛ این مثالها از حالتهای شوخطبعانه تا بیادبانه متغیرند و بافت زبانی پرجنبوجوش آن دوره را به نمایش میگذارند.
چاپ مجدد اثر نویسنده، Lexicon balatronicum؛ فرهنگنامهای از زبان عامیانهٔ جوانان شیکپوش، شوخطبعی دانشگاهی و فصاحت جیببرها (که اکنون یکی از اعضای باشگاه ویپ آن را با افزودن تغییرات و بهبودهای امروزی، بهطور چشمگیری تغییر داده و گسترش داده است).